KÖYÜN SENİ ÇAĞIRIYOR ŞİİRİ

Ben değil Biz değil

Köyün çağırıyor SENİ

Biz değil Ben değil

Çocukluğun

Annen Baban kardeşlerin

Huzurla yuttuğun lokma

arkadaşlarınla oynamaya doyamadığın Sokakların

Çağırıyor SENİ

Biz değil Ben değil

Cıvıl cıvıl okulun

harap olmuş bakışlarla

nefesi tükenmişçesine

Çağırıyor SENİ

Duvarı bile kalmamış evinin

ama

Seni tanır tanıdığı kadar da

Kokuna hasrettir

toza dönmüş evinin taşları

Harmana dönmüş ama

toprağı Çağırır SENİ

Bu ev bu yol bu köy

Ağlamaklıdır

Mutsuzdur

Sevdiklerine hasrettir

Dinle

Bu köy SENSİN

Bu köy SENİN diye çağırır

SENİ

Nerdesin

Akdoğanda mı

Londrada Mı

Avustralyada Gönyelide

Akçayda dikmende lefkoşada

Lanete uğramışçasına

Dokuz düvele dağılmışçasına zerrelerin

topla da gel

Gel ki

Çocukluğun anan babanla

Kucaklaş

Sarmaş dolaş ol anılarınla

Bitir Dizlerini parçaladığın yollarla özlemini

Anılarını yaşatmaya

kendini bulmaya

Gel,

gittiğin her yer yaban sana

yeniden doğmaya

SEN olmaya gel

Akıncıların

Lurucinan çağırıyor SENİ

Akıncılar/Lurucina Kapı İnsiyatifi Üyesi

Raziye Kocaismail